Yarım kalmış hayatların getirdiği yarım kalmış cümleler…

O çok sevdiğim yeşilçam filmlerindeki gibi “romanlara konu olur hayatım” klişesinin gerçekliği ile burun buruna kalmak…Hayatımı kitaplardan cümle cümle, kelime kelime, harf harf takip etmek basparmağımla…iz sürmek kısaca…benzestirmek diger nefes alis verislerle…sonra dalı gitmek girdaplara…dolunun bir cama hızla, öç alırmışçasına çarpı çarpı yere atmasını kendisini ve içerden bunu izleyen küçük masum kızı korkutması, telaşlandırması, ona zarar vereceğini hissettirmesi gibi tıkı, romanlarda karşılaştığım hayatımı uzaktan izlemenin verdiği iğnelemeyi yüreğimde hissetmek…
Ruhun kalbini acıtan o şeyin ne olduğunu bile bile, o bıçağı kendi elimle kendi ruhuma saplamanın verdiği acizlik hissi…acizlik hissininse kölesi olmak. eşi yok; benzeri yok. Kusmak gerek yaşanılanları…Onuru canlandırmak gerek.22.33 04.05.09 ankara