Yarım kalmış hayatların getirdiği yarım kalmış cümleler…

O çok sevdiğim yeşilçam filmlerindeki gibi “romanlara konu olur hayatım” klişesinin gerçekliği ile burun buruna kalmak…Hayatımı kitaplardan cümle cümle, kelime kelime, harf harf takip etmek basparmağımla…iz sürmek kısaca…benzestirmek diger nefes alis verislerle…sonra dalı gitmek girdaplara…dolunun bir cama hızla, öç alırmışçasına çarpı çarpı yere atmasını kendisini ve içerden bunu izleyen küçük masum kızı korkutması, telaşlandırması, ona zarar vereceğini hissettirmesi gibi tıkı, romanlarda karşılaştığım hayatımı uzaktan izlemenin verdiği iğnelemeyi yüreğimde hissetmek…
Ruhun kalbini acıtan o şeyin ne olduğunu bile bile, o bıçağı kendi elimle kendi ruhuma saplamanın verdiği acizlik hissi…acizlik hissininse kölesi olmak. eşi yok; benzeri yok. Kusmak gerek yaşanılanları…Onuru canlandırmak gerek.22.33 04.05.09 ankara

kendi hayatimin sihirbazi olabilirim ben de. denizlerimdeki firtinalari yatiştirabilirim ya da karanliklara karanliğimla birlikte gömebilirim. figürlerimden iyi yürekli olanlari pirlantaya, kötüleri ise kurşuna cevirip kendilerine silahimi doğrultabilirim. göz açip kapayincaya kadar biktiğim hayati terk edip, yeni saraylar yeni şehirler inşa edebilirim. dilersem kendi hayatimin büyücüsü olabilirim.
25/10/08-19.00/
Ankara

Cirilciplak biraktigi vücudumu; kendimi, kendimden olan gözlerle fark etmemi saglayan isimsiz birşeysin sen.
yarattigin bu tablo ürkütücüdür biraz; dört duvar, havasi, tavani, tabani her yeri beyaz bir oda ve yapayalniz çiplak bedenim tam da ortasinda yasamimla dolu odanin ve bir de onu sasirarak izleyen saf gözlerim. gözlerime yansiyan ise SOZDE yan yatmis, kollarin karna dogru sokulmasi ile ellerin agizda yapistirilmasi, bacaklarin karna cekilmesi ile boynun öne düsürülmesinden olusmus bir fotograf; anne karninda yatan bir bebek; acima hissiyati yaninda hediye. GÖRÜNMEYEN ise... ürkütücülük buradan geliyor işte. üsütüyor biraz.

Eylül/2008/Ankara

Bir cümlelik bir düsüncenin pesine takilip, firtinada yönünü bulamayan bir yaprak gibi savrulup gidemezken olmayan bir yere, bin bir düsüncenin de pesisira sürüklenmem bir cümlelik bir düsüncemin kapali olmayan bir fanusta olup algilarinin vanalarinin son derece acik olmasindandir.
İste ben bu yüzden baslarken yorumlar yapmaya o bir cümlelik düsünceler hakkinda, buluyorum kendimi bir kurtcuk kemirirken beynimi.
Cevaplara dolayisiyla tatminkarliga ulasamamam iste hep bu yüzden.
Halbuki cözüm kolay; tek yönlü zirvalamak bir cümlelik bir düsünceyi, bir solukta bir cevap verip sonsuza dek susmak, bir daha acmamak o bir cümlelik bir düsüncenin herhangi bir sayfasini.

1.10.08 / Bursa

Romanlar kandiriyor gerçekte gerçek olmayan insanlari.
Hiçbir zaman Sehzade Osman Celalettin Efendi’nin Katibi gibi fark etmedim geldigim noktayi aniden gerçek hayatta.
Hiçbir zaman fotoğraf çekerken makineden çikan o slark sesi gibi dank etmedi gözümün önünde kat ettigim yollarim. Süreç ister bir film seridi gibi farkindalik. Romanlar kandiriyor beni.
Hiçbir zaman zamanim, anilarim, korkularim, heyecanlarim, zevklerim, gerçek insanlarim, gerçek olmayan insanlarim, hayallerim, yalanlarim donmadi vaktin herhangi bir aninda.

Kandirmisim kendimi. Yasadim ben de aniden katip gibi mucizevi farkindaliklar hem de yasadigim siradan yaratiklar arasindayken.

06.10.08/ Ankara